YENİDEN

Yıllar geçti, takvimler değişti, mevsimler döndü, yüzler yaş aldı; ama bazı duygular yerinde kaldı.
Bu köşe her zaman sesimdi, sonra sustum.
Çünkü bazen kelimeler de yorulur, insanlar susar.

Bugün yeniden yazıyorum; bir hesapla değil, bir ihtiyaçla.
Çünkü bu şehirde bazı şeyler konuşulmadıkça iyileşmiyor.

Aynı sokaklardan geçiyoruz hâlâ,
aynı kaldırımlarda yürüyoruz,
aynı köşelerde durup iç çekiyoruz.
Değişen bir şey var deniliyor ama

hiçbir şey değişmiyor.
Ne acıdır ki eksikler hep aynı kalıyor.

Bu satırları yazarken kimseyle bir hesaplaşmamız yok.
Ben ve arkadaşlarımın kimseye borcu da yok.
Ama bu memlekete, bu toprağa, bu insanların sessizliğine karşı

bir sorumluluğumuz var.

Belki her şey düzelmez,
belki yazdıklarım çok şey değiştirmez,
ama susmamın daha çok eksilttiğini biliyorum.

Aslında burada bir köşe yazısı yazarken içimde bir sevinç yok;
bir mecburiyet var.
Çünkü susmak bu memlekette en kolay ama en ağır şeymiş.

Evet, bir zamanlar burada kalemini değdirmiş olanlara sesleniyorum.
Kırgınlığınızı anlıyorum, yorgunluğunuzu biliyorum.
Ama suskunluğumuz en çok buraya yakışmıyor.

Onun için söz sahibi olan herkesi buraya bekliyoruz.

Sevgili Mahmut kardeşim;
hep yazdı, ne alkış bekledi ne de bir makam.
Bu sitede geniş bir vicdanla yazdı.
Gün geldi görmezden gelindi,
gün geldi kırıldı ama vazgeçmedi.
Çünkü bazı insanlar yazmayı meslek değil, sorumluluk sayar.

Yıllar geçti, yüzler değişti, yöntemler değişti, roller değişti;
ama değişmeyen tek bir şey vardı:
Bu yükü, bu sessizliği, bu yalnızlığı omuzlarında taşıyan

kişinin hep aynı kalması.
Çünkü vicdan değişmez; susmayan kalemde...